วันเสาร์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2553

เทคนิคการเลือกสีทาบ้าน

เทคนิคการเลือกสีทาบ้าน

เทคนิคการเลือกสีทาบ้าน

ประเภทของสีทาบ้าน

แบ่งตามพื้นผิวของวัสดุที่จะทาสีดังนี้

1. สีน้ำอะครีลิค หรือ สีน้ำพลาสติก เป็นสีที่ใช้ทาผนังปูนหรือ คอนกรีต ผ้าเพดาน ที่ทั้งประเภทที่ใช้ทาภายนอก และทาภายใน โดยสีสำหรับทาภายนอกจะมีราคาสูงกว่าสีทาภายใน แต่ทนทานต่อสภาพแวดล้อมได้ดีกว่า
2. สีน้ำมัน เป็นสีที่ใช้สำหรับทาเหล็ก และไม้
3. สีย้อมไม้ เป็ฯสีที่ใช้กับงานเฟอร์นิเจอร์ ทำให้เนื้อไม้มีสีที่เราต้องการ
4. สีเคลือบไม้ เป็นสีที่ใช้ทาพวกไม้ต่างๆ ให้เห็นลายธรรมชาติของไม้ เช่น พวกเล็คเกรอ์ เชลแล็ก เป็นพวกรักษาเนื้ือไม้
5. สีกันสนิม เป็นสีที่ใช้ทาเหล็ก จะทารองพื้นเพื่อกันสนิมก่อนทาสีจริง
6. สีรองพื้นผิวปูนใหม่หรือ ผิวปูนใหม่ หรือผิวปูนเก่า เป็นสีที่ใช้สำหรับเตรียมพื้นผิว ลดความเป็นกรด หรือด่างของผิวปูน ทำให้การยึดเกาะเมื่อทำการทาสีจริง หรือสีทับหน้าดียิ่งขึ้น

ส่วนประกอบของสีทาบ้าน

โดยทั่วไปจะประกอบด้วย

1. สารยึดเกาะหรือ อะครีบิคซึ่งเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของสี
2. ผงสีซึ่งจะทำให้เกิดความสวยงาม
3. ตัวทำละลายซึ่งจะเป็นตัวทำละลายทำให้เป็นเนื้อเดียวกัน
4. สารปรุงแต่งต่าง ๆ ที่ใช้สำหรับปรับปรุงคุณภาพสี เช่น สารกันบูด สารกันเชื้อรา

เกรด หรือคุณภาพของสีทาบ้าน

โดยทั่วไปจะแบ่งเกรด หรือคุณภาพของสีดังต่อไปนี้

เกรด A เป็นสีที่มีอะครีลิค 100% ส่วนใหญ่จะนำเข้าจากทางยุโรป การรับประกันจะอยู่ประมาณ 5-10 ปี มักใช้ทาภายนอก โดยเฉพาะอาคารสูง หรือบ้านที่มีราคาแพง
เกรด B เป็นสีที่มีอะครีลิค 100% ส่วนใหญ่จะนำเข้าจากทางแถบเอเซีย การรับประกันะอยู่ประมาณ 3 -5 ปี มักใช้ทาภายนอก หรือ ภายใน
เกรด C เป็นสีที่การผสมสารปรุงแต่ง 30% และมีอะครีลิค 70% การรับประกันจะอยูที่ประมาณ 1 – 2 ปี มักใช้ทั้งทาภายนอก และภายใน
เกรด D จะเป็นสีที่มีการผสมสารปรุงแต่งมากกว่า 30%


ขอขอบคุณข้อมูลจาก Rasa Property Development

วันพฤหัสบดีที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2553

Push-Pull System

การจัดการพัสดุคงคลัง (เช่น วัตถุดิบ ชิ้นงานในระหว่างการผลิต ผลิตภัณฑ์ที่สำเร็จแล้ว) และการจัดการเรื่องการไหลเวียนของวัสดุในระหว่างการผลิต มีจุดมุ่งหมายหลัก คือ ให้สินค้าถึงมือผู้บริโภคเมื่อมีความต้องการ โดยใช้ต้นทุนที่น้อยที่สุด ซึ่งต้นทุนนี้อาจเกิดจากค่าใช้จ่ายในการสำรองสินค้า ค่าเสียโอกาสหากสินค้าขาดมือ เป็นต้น สามารถจำแนกระบบการจัดการได้เป็น 2 ระบบหลัก คือ Push System (ระบบผลัก) และ Pull System (ระบบดึง)

ความหมายของ Push-Pull System

ใน ระบบ Push การวางแผนเรื่องการไหลเวียนของพัสดุคงคลังในระบบ ถูกจัดทำจากศูนย์ หรือ หน่วยวางแผนส่วนกลาง ซึ่งแผนที่ได้นี้ จะถูกส่งต่อ (Push) ไปยังลำดับขั้นต่อไปของระบบ เช่น ฝ่ายการตลาดคาดคะเนอุปสงค์ของลูกค้า ฝ่ายวางแผนจะกำหนดยอดการผลิต และเมื่อผลิตสินค้าแล้ว จะทำการจัดส่งไปยังหน่วยกระจายสินค้า เพื่อจัดส่งให้ร้านค้าต่อไป

ในระบบ Pull นั้น การวางแผนการผลิตแต่ละขั้นตอน จะเกิดจากอุปสงค์ในลำดับขั้นต่อไปของระบบ เช่น ในสายการผลิตซึ่งต้องเจาะชิ้นงาน แล้วส่งไปตัด แผนกเจาะจะทำการเจาะชิ้นงานให้พอกับความต้องการของแผนกตัดเท่านั้น นั่นคืออุปทานจะเกิดขึ้นเมื่อมีอุปสงค์มาดึง

ความสำคัญและรายละเอียดของ Push-Pull System

ใน ระบบ Push นั้น ปริมาณของพัสดุที่ต้องผลิตจะถูกกำหนดมาจากส่วนกลาง ซึ่งเมื่อกำหนดปริมาณที่ต้องผลิตแล้ว ฝ่ายวางแผนสามารถกำหนดปริมาณที่แต่ละแผนกในสายการผลิตต้องทำการผลิตได้ค่อน ข้างแน่นอน ตัวอย่างของระบบ Push เช่น เมื่อกำหนดยอดสินค้าชนิด ก จำนวน 1000 ชิ้น แต่ละชิ้นต้องใช้ส่วนประกอบแบบที่ 1 จำนวน 5 ชิ้น แบบที่ 2 จำนวน 1 ชิ้น ดังนั้น ในการวางแผนนี้ ต้องการส่วนประกอบแบบที่ 1 จำนวน 5000 ชิ้น และส่วนประกอบแบบที่ 2 จำนวน 1000 ชิ้น (ทั้งนี้ในการผลิตจริง อาจต้องเพิ่มจำนวนชิ้นงานเผื่อเสีย ตามคุณภาพของการผลิต) นอกจากนี้ ฝ่ายวางแผนมีข้อมูลของกระบวนการและกรรมวิธีที่ต้องใช้ในการผลิตแต่ละชิ้น ส่วน เช่น กระบวนการ ข. สามารถแปรสภาพชิ้นงานจากวัตถุดิบ 1 ชิ้น ให้เป็นส่วนประกอบแบบที่ 2 ได้ จำนวน 2 ชิ้น ดังนั้นกระบวนการ ข. ต้องแปรสภาพวัตถุดิบเพียง 500 ชิ้น เพื่อที่จะได้ส่วนประกอบที่ 2 ตามจำนวนที่ต้องการ ดังนั้น เมื่อทราบยอดสินค้าที่ต้องการ ในระบบ Push สามารถกำหนดปริมาณการผลิตของแต่ละแผนกได้อย่างชัดเจน แต่ไม่ได้ระบุถึงเวลาที่ต้องทำการผลิตแต่ละชิ้นส่วนว่าต้องผลิตเมื่อไหร่ถึง จะเหมาะสม เช่น แผนกที่ผลิตกระบวนการ ข.ทราบว่าต้องผลิตส่วนประกอบที่ 2 จำนวน 1000 ชิ้น เมื่อมีเวลาว่างก็ทำการผลิตส่วนประกอบที่ 2 แต่ส่วนประกอบที่ผลิตที่แผนกอื่นอาจยังผลิตไม่เสร็จ ทำให้เกิดชิ้นงานในระหว่างการผลิตจำนวนมากที่ต้องรอส่วนประกอบอื่นๆ

ใน ระบบ Pull นั้น การวางแผนการผลิตเน้นให้กระบวนการผลิตแต่ละขั้น ทำการผลิตให้พร้อมเสร็จให้ตรงตามเวลาที่ลูกค้ากำหนด ดังนั้น ในกระบวนการย่อยจำเป็นต้องวางแผน ลำดับการผลิต ปริมาณการผลิต โดยต้องคำนึงถึงความสามารถในการผลิตที่มีของแต่ละกระบวนการว่าจะทำได้ตรงตาม แผนที่ต้องการ ตัวอย่างวิธีของระบบ Pull ได้แก่ การส่งแผ่นคัมบัง (Kanban) ไปยังแผนกที่ส่งส่วนประกอบมาให้ เพื่อบอกถึงความต้องการส่วนประกอบ และจำนวนที่ต้องการ ซึ่งเมื่อแผนกที่ได้รับ เห็นแผ่นคัมบัง จะรู้ว่าส่วนประกอบถูกใช้จนถึงระดับที่ต้องมีการเติม หรือต้องมีการผลิตเพิ่ม ซึ่งแผ่นคัมบังจะเป็นตัวช่วยกำหนดให้แผนกที่ส่งส่วนประกอบมาให้เริ่มทำการ ผลิต

ข้อพิจารณาในการปรับใช้ Push-Pull System


จะ เห็นได้ว่าในระบบ Push หากการคาดคะเนอุปสงค์ของลูกค้ามีความคลาดเคลื่อนมาก อาจก่อให้เกิดผลิตภัณฑ์ที่ไม่ตรงตามความต้องการของลูกค้าเป็นจำนวนมาก หรือแม้แต่การเกิดพัสดุคงคลังจำนวนมาก การเลือกใช้ระบบ Push จะเหมาะสม หากมีการคาดคะเนอุปสงค์ของลูกค้าที่แม่นยำ เหมาะกับสินค้าที่ปริมาณอุปสงค์ของลูกค้ามีมากและมีการบริโภคที่รวดเร็ว มีความจำเป็นต้องผลิตเผื่อสำรองเพื่อป้องกันการขาดแคลนสินค้า เหมาะกับกระบวนงานที่ใช้เวลาในการเตรียมการผลิตนาน ต้นทุนในการเตรียมการผลิตสูงหากมีการเปลี่ยนการเตรียมการบ่อย และเหมาะกับระบบการผลิตที่ทำการผลิตอย่างต่อเนื่อง

ระบบ Pull เหมาะกับระบบที่มีการตอบสนองความต้องการในการผลิตที่รวดเร็ว ต้นทุนในการเตรียมการผลิตไม่สูง เหมาะกับกระบวนการที่สามารถควบคุมความไม่แน่นอนได้ดี เช่น สามารถจัดการให้การส่งมอบวัตถุดิบตรงตามความต้องการทั้งด้านปริมาณและเวลา และจะเห็นได้ว่าความจำเป็นของปริมาณพัสดุคงคลังมีน้อยเนื่องจากความสามารถใน การตอบสนองความต้องการที่รวดเร็ว แต่การที่พัสดุคงคลังมีจำนวนน้อยอาจทำให้เกิดการขาดแคลนวัตถุ หากการผลิตเกิดการติดขัด การจะใช้ระบบ Pull ต้องมีความพร้อมและมีมาตรการในการรองรับความไม่แน่นอนที่อาจเกิดขึ้นได้ เช่น เครื่องจักรเสีย หรือการที่วัตถุดิบในการผลิตไม่มาส่งตามเวลาและปริมาณที่ต้องการ เป็นต้น

เพื่อ ให้เกิดประโยชน์สูงสุด การผสมระบบ Push และ Pull อาจเหมาะสมกว่าที่จะใช้ระบบใดระบบหนึ่งเพียงอย่างเดียว เช่น ใช้ระบบ Push ในส่วนของการวางแผนการผลิตที่ใช้เวลาในการผลิตนานๆ และใช้ระบบ Pull ในกระบวนการประกอบชิ้นส่วน เป็นต้น

คำไข ระบบ Push ระบบ Pull

จัดทำโดย อ.สุรพงษ์ ศิริกุลวัฒนา
ที่มา www.ismed.or.th

เล่นหุ้นแบบไหนดีที่สุด

โลกในมุมมองของ Value Investor 30 ตุลาคม 53

ดร. นิเวศน์ เหมวชิรวรากร

ในเรื่องของการลงทุนหรือเล่นหุ้นนั้น มีเทคนิคหรือวิธีการหลายอย่างที่มีการใช้กันอย่างแพร่หลาย เช่น ลงทุนแบบ Value หรือเน้นคุณค่า เล่นหุ้นแบบดูกราฟแนวรับแนวต้าน หรือเล่นหุ้นโดยวิธีการ “ปั่นหุ้น” เป็นต้น คำถามก็คือ เล่นหุ้นด้วยวิธีไหนดีที่สุด?

ก่อนที่จะตอบคำถามนั้น ผมคงต้องเติมข้อความในวงเล็บว่า ดีที่สุด (โดยเฉลี่ย) เพราะในแต่ละเทคนิคหรือวิธีการนั้น คนที่ทำได้ดีอาจจะเก่งมากจนทำได้ดีกว่าคนที่เก่งที่สุดในอีกวิธีหนึ่ง แต่โดยเฉลี่ย ซึ่งรวมถึงคนที่ไม่เก่งทั้งหมดด้วยแล้ว วิธีนั้นอาจจะแพ้การลงทุนอีกวิธีหนึ่งที่คนเก่งมากกับคนที่เก่งน้อยได้ผลตอบ แทนไม่ต่างกันมากก็ได้

ประเด็นต่อมาก็คือ ในการที่จะบอกว่าวิธีไหนดีกว่าวิธีอื่นนั้น เราจำเป็นต้องมีข้อมูลเพื่อที่จะพิสูจน์ ดังนั้น วิธีการลงทุนหรือเล่นหุ้นบางอย่างที่หาข้อมูลไม่ได้ เช่น การ “ปั่นหุ้น” นั้น เราคงไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นวิธีที่ดีแค่ไหนในการทำกำไรแม้ว่าเราจะเชื่อว่า เป็นวิธีที่น่าจะได้ผลตอบแทนสูงสุด อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นวิธีการที่ผิดกฎหมายและผมไม่แนะนำให้ทำ มันก็เหมือนกับถามว่า วิธีทำงานหาเงินที่ได้เงินมากและเร็วที่สุดคืออะไร? ซึ่งคำตอบของเราอาจจะบอกว่า การ “คอร์รัปชั่น” แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนสามารถทำได้ เช่นเดียวกับการ “ปั่นหุ้น” ที่ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้

ในการศึกษาเรื่องของเทคนิคหรือวิธีการในการลงทุนหรือเล่นหุ้นนั้น ในเชิงวิชาการเราสามารถแบ่งออกได้เป็นกลุ่มหลัก ๆ 4 วิธีด้วยกันคือ วิธีแรก เป็นกลุ่มของนักเล่นหุ้นที่ใช้ข้อมูลเพียง 2 อย่าง นั่นก็คือ ข้อมูลราคาหุ้นกับปริมาณการซื้อขายของหุ้น กลุ่มนี้จะนำข้อมูลทั้งสองอย่างมาเขียนเป็นกราฟหรือทำเป็นจุดอะไรต่าง ๆ จากนั้นก็อาจจะคำนวณหาราคาเฉลี่ยในแต่ละช่วงเวลาหรือลูกเล่นต่าง ๆ แล้วก็กำหนดจุดซื้อขายหุ้น ด้วยวิธีนี้ พวกเขาคิดว่าจะสามารถทำกำไรได้ดีกว่าปกติ เราเรียกพวกเขาว่า “นักเล่นหุ้นแบบเท็คนิค” การศึกษาจากตลาดที่พัฒนาแล้วอย่างในสหรัฐพบว่า การเล่นหุ้นแบบเท็คนิคไม่สามารถเอาชนะดัชนีตลาดได้ ปัญหาใหญ่ก็คือ พวกเขาต้องเสียค่าคอมมิชชั่นสูงเนื่องจากวิธีนี้มักทำให้ต้องซื้อ ๆ ขาย ๆ หุ้น “ตามสัญญาณ” ค่อนข้างมาก ในตลาดหุ้นไทยผมไม่แน่ใจว่ามีคนทำการศึกษาหรือไม่ นอกจากนั้น คนที่เป็นนักเท็คนิคเองผมก็คิดว่ายังมีไม่มากนัก

วิธีที่สองก็คือการลงทุนแบบอาศัย “ข้อมูลพื้นฐาน” ทั้งหลายที่เปิดเผยต่อสาธารณชนแล้ว ข้อมูลเหล่านี้รวมถึงข้อมูลทางเศรษฐกิจ การเงิน และข้อมูลผลการดำเนินงานและฐานะการเงินของบริษัทจดทะเบียน รวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับราคาและปริมาณการซื้อขายหุ้นด้วย กลุ่มคนที่ใช้วิธีนี้ในการลงทุนนั้นกว้างขวางมาก ซึ่งรวมไปถึงคนที่บริหารกองทุนรวมจำนวนมหาศาล จากการศึกษาในตลาดหุ้นสหรัฐเช่นเดียวกันก็พบว่า นักลงทุนที่ใช้วิธีการนี้ก็แพ้ดัชนีตลาดแบบ “ราบคาบ” ประเด็นสำคัญก็คือ การทำแบบนี้ต้องค้นคว้าและศึกษาข้อมูลมากมาย ต้องใช้คนที่จบการศึกษาทางด้านการเงินระดับ “MIT” มาทำงานทำให้มีต้นทุนในการบริหารพอร์ตสูงไม่คุ้มค่า

วิธีลงทุนโดยอาศัย “ข้อมูลพื้นฐาน” นี้ มีวิธีการ “ย่อย” แตกแขนงออกมานั่นก็คือ วิธีการที่เรียกว่า “Value Investment” หรือการลงทุนแบบเน้นคุณค่า วิธีนี้เน้นที่การลงทุนในหุ้นที่มี “ราคาถูกเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับพื้นฐานของกิจการ” การศึกษาจากตลาดหุ้นสหรัฐและตลาดหุ้นไทยด้วยพบว่า การลงทุนแบบ VI นั้น ให้ผลตอบแทนที่ดีเยี่ยมกว่าดัชนีตลาดมากในระยะยาว ว่าที่จริงในตลาดหุ้นไทยนั้น การลงทุนแบบ VI ให้ผลตอบแทนโดดเด่นมากเมื่อเทียบกับดัชนีตลาดหุ้น ในขณะที่ในตลาดหุ้นสหรัฐนั้น ในบางช่วงบางตอน การลงทุนแบบ VI ก็แพ้ตลาดเหมือนกันแม้ว่าในระยะยาวแล้วโดยเฉลี่ยจะเหนือกว่ามาก

วิธีที่สามคือการลงทุนหรือเล่นหุ้นโดยใช้ “ข้อมูลภายใน” ที่ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชน วิธีนี้นั้น แน่นอน คนที่จะรู้ก็มักจะเป็น “คนใน” ที่เป็นผู้บริหารของบริษัท คนกลุ่มนี้มักจะมีจำนวนไม่มาก การศึกษาในสหรัฐเคยพบว่าพวกเขาสามารถทำกำไรได้ดีกว่าดัชนีหุ้น อย่างไรก็ตาม นักลงทุนที่ลงทุนตาม “คนใน” ผมก็เชื่อว่าคงไม่สามารถทำกำไรได้ เนื่องจากกว่าเขาจะรู้ ราคาหุ้นก็เปลี่ยนแปลงไปแล้ว

สุดท้ายคือวิธีการลงทุนแบบ Passive หรือการลงทุนโดยการกระจายการถือครองหุ้นตามดัชนีพูดง่าย ๆ ซื้อหน่วยลงทุนของกองทุนหุ้นตามดัชนี กลุ่มคนที่ใช้วิธีนี้มีความเชื่อว่าตลาดหุ้นนั้น “มีประสิทธิภาพ” ราคาหุ้นในตลาดสะท้อนคุณค่าของกิจการหมดแล้วจึงมีราคาที่เหมาะสม ดังนั้น จึงไม่มีประโยชน์ที่จะเลือกหุ้น ไม่ว่าจะใช้วิธีการหรือเท็คนิคอะไร วิธีการที่ดีกว่าก็คือ ซื้อหุ้นกระจายกันไปทุกตัวในตลาดและได้ผลตอบแทนใกล้เคียงกับดัชนีโดยที่ต้น ทุนในการบริหารกองทุนนั้นต่ำมาก ซึ่งผลการศึกษาในตลาดหุ้นสหรัฐพบว่า วิธีนี้ให้ผลตอบแทนที่ดีที่สุดโดยเฉลี่ยเมื่อเทียบกับวิธีการลงทุนแบบอื่น ๆ ที่กล่าวมา

นั่นอาจจะเป็นผลที่เกิดขึ้นในตลาดสหรัฐที่ซึ่งตลาดหุ้นอาจจะ “มีประสิทธิภาพสูง” อันเป็นผลจากการที่มีนักลงทุนและนักวิเคราะห์ที่มีความสามารถสูงมากมาย ทำให้ราคาหุ้นปรับตัวได้รวดเร็วตามพื้นฐานของมันและทำให้หาหุ้นที่ราคาผิดไป จากพื้นฐานได้ยาก แต่ในตลาดหุ้นไทยเองนั้น ก็อาจจะมีข้อสงสัยว่าตลาดหุ้นมีประสิทธิภาพแค่ไหน? คนจำนวนมากโดยเฉพาะที่เป็น VI เชื่อว่ายังมีหุ้นถูกและดีที่เป็นหุ้น VI อีกมากและเรายังสามารถใช้หลักการของ VI ทำผลตอบแทนได้โดดเด่นอยู่

ผมเองเชื่อว่า VI นั้น เป็นวิธีการลงทุนที่เหนือกว่าการลงทุนแบบอื่น ๆ มองจากประสบการณ์ส่วนตัวและที่ได้สัมผัสกับนักลงทุนจำนวนมาก เหนือสิ่งอื่นใด การศึกษาก็พบว่ามันเป็นเท็คนิคที่ให้ผลตอบแทนที่โดดเด่นมากอย่างไม่น่าเชื่อ อย่างไรก็ตาม เมื่อมีคนที่เก่งมาก ๆ เข้ามาลงทุนในตลาดหุ้นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เท็คนิคนั้นก็จะด้อยประสิทธิภาพลงไปเรื่อย ๆ เพราะหุ้นที่ Undervalue หรือหุ้นที่มีราคาถูกก็จะถูกไล่ซื้ออย่างรวดเร็วจนมีราคาแพงขึ้นและทำให้คน ที่เข้าไปลงทุนตามไม่ได้กำไร สุดท้าย ราคาหุ้นส่วนใหญ่หรือเกือบทุกตัวก็จะมีราคาที่เหมาะสมซึ่งทำให้เราไม่สามารถ หากำไรได้ง่าย ๆ

ก่อนจะจบผมอยากเพิ่มเติมประเด็นที่มักจะมีการถกเถียงกันว่าการใช้วิธีการ ลงทุนแบบเท็คนิค หรือการลงทุนแบบ VI ใครดีกว่ากัน? หรือ VI ควรนำวิธีการของเท็คนิคมา “เสริม” ไหม? คำตอบสั้น ๆ ของผมก็คือ ข้อมูลราคาและปริมาณการซื้อขายหุ้นนั้น เป็นข้อมูลสาธารณะที่นักลงทุนในกลุ่มสองสามารถใช้ได้อยู่แล้ว ที่จริง VI ดัง ๆ หลายคนก็ใช้ข้อมูลทางเท็คนิค ประเด็นสำคัญที่จะแบ่งว่าคุณอยู่กลุ่มไหนจึงน่าจะอยู่ที่ดีกรีของข้อมูลที่ ใช้มากกว่า อย่างตัวผมเองนั้น ผมใช้ข้อมูลเกี่ยวกับราคาและปริมาณการซื้อขายน้อยมาก ผมพอใจที่จะอยู่กับข้อมูลพื้นฐานเป็นหลัก แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุด คนที่จะพูดแบบนั้นได้ควรจะมีข้อพิสูจน์

ที่มา http://www.thaivi.com/2010/10/570/

วัสดุใหม่หาบาดแผลและซ่อมตัวเองได้

ทีมนักวิจัยที่นำโดย Henry Sodano แห่ง Arizona State University ได้ประดิษฐิวัสดุแบบใหม่ที่ค้นหารอยแตกและจัดการซ่อมปิดรอยแตกนั้นได้ด้วย ตัวเอง เหมือนกับกระดูกในร่างกายคนเรายังไงยังงั้น

โครงสร้างวัสดุที่นักวิจัยประดิษฐ์ขึ้นนี้มีชื่อเรียกว่า "autonomous adaptive structures" โดยหลักการวัสดุนี้ประกอบด้วยโพลีเมอร์ที่คืนรูปตัวเองได้เมื่อได้รับความ ร้อน (Shape-memory polymer) และฝังโครงข่ายเส้นใยนำแสง (fiber-optic network) เอาไว้ข้างใน เส้นใยนำแสงนี่เองที่เป็นเคล็ดลับของการหารอยแตกและซ่อมตัวเอง กล่าวคือ แสงอินฟราเรดที่วิ่งอยู่ในเส้นใยนำแสงจะทำหน้าที่เป็น sensor ค้นหารอยแตก เมื่อแสงวิ่งไปพบรอยแตก ณ จุดใด มันก็จะออกันไปเพิ่มความร้อนที่จุดนั้น พออุณหภูมิสูงขึ้นไปถึงจุดหนึ่ง โพลีเมอร์ที่จุดนั้นก็จะเพิ่มความแข็งและเหนียวขึ้นเพื่อป้องกันการฉีกขาด เพิ่มเติมและให้วัสดุยังคงรูปอยู่ได้ ในที่สุดรอยแตกนั้นก็ถูกปิดไปโดยอัตโนมัติด้วยคุณสมบัติของ Shape-memory effect

โพลีเมอร์ใน autonomous adaptive structures สามารถเพิ่มความแข็งของตัวเองได้ถึง 11 เท่า จากการทดสอบพบว่าวัสดุที่มีรอยแตกสามารถคืนสภาพความแข็งแกร่งได้ถึง 96% ของสภาพเดิม และเมื่อรอยแตกถูกปิดอย่างสมบูรณ์ วัสดุมีความแข็งเพิ่มขึ้นถึง 5 เท่าเมื่อเทียบกับวัสดุก่อนแตก แต่มีความเครียด ณ รอยแตกเป็น 4 เท่าของความเครียดเดิม

นักวิจัยอ้างว่า autonomous adaptive structures นี้สามารถซ่อมแซมตัวเองได้ในทุกสภาวะ ไม่เว้นแม้แต่ว่าวัสดุจะอยู่ในระหว่างการใช้งานก็ตาม

ที่มา
Science Daily
http://jusci.net/node/1412?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Jusci+%28Jusci.net+-+Improve+social+quality+with+science%29



วันพุธที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

USB registry function

****USB Disable****

Windows Registry Editor Version 5.00

[HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\USBSTOR]
"Start"=dword:00000004

****USB Enable****

Windows Registry Editor Version 5.00

[HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\USBSTOR]
"Start"=dword:00000003

****USB Write Protect Disable****

Windows Registry Editor Version 5.00

[HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\StorageDevicePolicies]
"WriteProtect"=dword:00000001

****USB Write Protect Enable****

Windows Registry Editor Version 5.00

[HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Control\StorageDevicePolicies]
"WriteProtect"=dword:00000000

วันจันทร์ที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

LINQ คืออะไร

LINQ นั้น ย่อมาจาก Language Integrated Query หรือแปลเป็นไทย ก็ "การทำ Query แบบฝังในภาษา" ซึ่งในความเป็นจริงนั้นก็ไม่ได้ต่างจากคำแปลซักเท่าไหร่นักครับ เพราะถ้าโค๊ดที่มีการใช้ LINQ คุณจะพบกับคำสั่ง ที่มีลักษณะคล้ายภาษา SQL แบบนี้ ในโค๊ดเลย



คุณ อาจจะมองว่า เฮ้ นี่ต่อไปเราจะไม่ต้องมานั่งต่อฐานข้อมูล หรือจำว่าต้องสร้าง Connection แล้วสั่ง New Command จากนั้น ExecuteReader กันแล้วใช่มั๊ย? นั่นก็ถูกต้องครับ แต่ไม่ซะทีเดียว เพราะอันที่จริงแล้ว ถ้าเรามองจาก Syntax และเทคนิคที่ใช้ LINQ นั้น ถูกออกแบบมาให้ทำงานกับข้อมูลในแรมครับ แต่การที่เราสามารถใช้ LINQ ไปทำการติดต่อกับฐานข้อมูลได้เหมือนกัน แต่ว่า เดี๋ยวเราจะกลับมาในเรื่องนั้นอีกครั้ง ภายหลัง

ถ้าไม่ต้อฐานข้อมูล แล้วจะอ่านไปเพื่ออะไร?

เนื่อง จากการจะเข้าใจ LINQ แบบถึงแก่น และจะได้นำเอามันไปใช้ให้เหมาะสม รวมถึงเอาฟีเจอร์ใหม่ๆ ที่เป็นผลพลอยได้จากการมี LINQ ไปใช้ได้ด้วย บทความในชุดนี้ผมจะพยายามครอบคลุมเรื่องพื้นฐานทั้งหมดด้วย สำหรับผู้ที่เริ่มจะเข้ามาใช้ C# และเริ่มคุ้นเคยกับภาษาแล้ว แต่ยังไม่ได้ลองเล่นกระบวรท่าพิสดารของภาษานี้ จะได้ฝึกวิทยายุทธตามไปด้วยครับ ส่วนผู้ที่เป็นอยู่แล้ว ก็น่าจะได้มาช่วยกันขัดเกลาให้มันดียิ่งขึ้น ในเรื่องที่เป็นอยู่แล้ว และมาศึกษาฟีเจอร์ใหม่ๆ ที่เพิ่มเข้ามา จะได้นำเอามันไปใช้ได้ และทำให้เขียนโค๊ดได้เร็ว และกระชับมากขึ้นครับ

แล้วถ้าจะใช้ LINQ กับข้อมูลในแรม มันจะมีประโยชน์อะไร???

มีแน่นอนครับ ผมเชื่อว่าถ้าคุณเขียนโปรแกรมที่ต้องมีการแสดงผลข้อมูลจำนวนมากคุณจะต้องได้ทำสิ่งเหล่านี้แน่นอน
  • Sort (เรียง) ข้อมูล ตามที่ผู้ใช้กำหนด
  • Filter ข้อมูล ตามที่ผู้ใช้กำหนด
  • หาค่าต่างๆ เช่น Min, Max, Mean, Sum
  • จัดกลุ่มข้อมูล

แต่ คุณก็จะคิดในใจว่า อ้าว พวกนี้ เราก็ใช้ตัวฐานข้อมูล ทำให้เราได้แล้วนี่นา? ถ้าเราอยากจะเรียง เราก็สั่งให้ Sql Server มัน ORDER BY ให้เรา หรือว่า จะ Filter เราก็ใช้ WHERE หาค่า MIN, MAX, SUM ก็ใช้ SELECT SUM(field) FROM table หรือจะจัดกลุ่ม ก็ GROUP BY ผมก็บอกว่า นั่นก็ถูกต้องครับ แต่ถ้าลองนึกดู จุดที่ LINQ จะมีประโยชน์ ก็คือ

* แหล่งข้อมูล อาจไม่ได้มาจากฐานข้อมูลเสมอไป
อย่าง ในปัจจุบัน ที่เราพยายามทำอะไรเป็น SOA มากขึ้น เราอาจจะทำการเรียกข้อมูล จาก Web Service มาก็ได้ ซึ่งข้อมูลที่ได้มา ก็จะเป็นในรูปของ Array ของคลาส หรือว่า เป็น List<คลาส> แบบนี้ แน่นอนว่า เราจะหวังพึ่งคำสั่ง SQL ไม่ได้แน่นอน หรือไม่อย่างนั้น เราก็อาจจะต้องทำ Web Service ที่เปิดพารามิเตอร์ รับเป็นคำสั่ง SQL ซึ่งนอกจากจะมีความเสี่ยงต่อ SQL Injection Attack แล้ว ก็ยังมีปัญหาที่...

* ช่วยปริมาณและความถี่ของการเปิด Connection ไปยังแหล่งข้อมูล หรือตัว Web Service

ถ้า หากว่า เราจะใช้การติดต่อฐานข้อมูล หรือ Web Service ทุกครั้ง ที่มีการเปลี่ยนแปลงการ Sort, Filter แน่นอนว่า ก็ต้องมีการเปิด Connection ไปยังฐานข้อมูล หรือ Web Service ทุกครั้ง ใช่ไหมครับ? นอกจากจะเป็นการทำให้โปรแกรมเราดูช้าลงแล้ว (เพราะต้องรอผลจาก Server) ยังเป็นการไปเพิ่ม Load ให้กับ Server เหล่านั้นด้วย ลองนึกถึงว่า ถ้าโปรแกรมเราทำงานที่ธนาคาร แล้วผู้บริหารระดับสูงต้องการดูรายงาน Transaction ที่มียอดสูงเกิน 1 ล้านบาท ที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน จากผู้ลูกค้าจำนวนกว่า 10 ล้านคนทุกวัน แล้วให้เขาสามารถเล่นกับข้อมูลได้ เอาแค่โดยการ Sort ก็พอ ลองคิดดูสิครับ ว่า Transaction ที่เกิน 1 ล้านบาท อาจจะมีแค่ราว 1,000 Transaction แต่ระบบฐานข้อมูล จะต้องไปทำการ Query ข้อมูล 1,000 แถวนี้มาจากตาราง ที่อาจจะมีข้อมูลถึ 5 ล้านแถวต่อวัน แล้วส่งกลับมาให้ แน่นอนว่า โปรแกรมเราคงจะค้างไปนาน กว่าจะได้ผลลัพธ์ แน่นอนว่า ทางที่ดีที่สุด เราก็แค่เขียนฟังก์ชั่น Quick Sort หรือใช้ Array.Sort กับข้อมูล 1,000 แถว ที่อยู่ในโปรแกรมเราอยู่แล้ว น่าจะดีกว่า ถูกไหมครับ?
เอาละครับ เรารู้ถึง ประโยชน์ของมันแล้ว ลองมาทำความรู้จักกับมันแบบลึกซึ้งกันดีกว่าครับ

LINQ คือ แนวคิดแบบ Functional Programming

ถึง ตรงนี้ อย่าเพิ่งไปเปิดอ่าน Text เรื่อง Functional Programming (FP) นะครับ ผมเองก็ยอมรับว่า เคยพลาดไปพยายามทำความเข้าใจอยู่พักใหญ่ แล้วยังไปแนะนำให้คนอื่นลองหาอ่านอีก (แหะๆ) เพราะว่า แนวคิดนี้ ไม่ใช่ความคิดใหม่ครับ เป็นแนวความคิดที่เกิดขึ้นเมื่อกว่า 30 ปีที่แล้ว เป็นมีภาษาที่ชื่อว่า ML ที่เป็นแนวคิดนี้ด้วยครับ จะไปลองเล่นดูก็ได้นะครับ และเหมือนว่า ทุกคน (หมายถึง พวกนัก Com Sci ทั้งหลาย) จะรู้แล้วว่า แนวคิดนี้ ใช้แบบเพียวๆ เลย ไม่ดี จะต้องใช้ร่วมกับภาษาโปรแกรมมิ่งทั่วๆ ไป ที่เราใช้กันอยู่ ถึงจะได้ประโยชน์สูงสุด ซึ่ง LINQ เอง ก็คือการนำเอาแนวคิดนี้มาประบุกต์ใช้ครับ

อ่านเพิ่มเติม.. http://coredeveloper.net/blogs/nantcom/archive/2008/07/01/linq-1.aspx

ที่มา http://www.deelike.com/webboard/index.php?topic=271.0

วันอาทิตย์ที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553

30 วิธีง่าย ๆ ที่ทุกบ้านควรรู้อยู่กับโลกร้อน



"โลกร้อน" คำ ๆ นี้มีการพูดถึง หรือรณรงค์ให้เห็นกันอยู่บ่อย ๆ เพราะเป็นเรื่องที่ส่งผลต่อโลกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความแปรปรวนของอากาศ โรคร้ายเกิดใหม่ รวมไปถึงภัยธรรมชาติที่สร้างความเสียหายบ่อยขึ้น เช่นเดียวกับบ้านเราที่ตอนนี้คาดการณ์กันว่า ปัญหาน้ำท่วมในหลาย ๆ จังหวัด ส่วนหนึ่งเกิดจากภาวะโลกร้อนที่ทำให้น้ำทะเลขยายตัวมากขึ้น

อย่างไรก็ดี ถึงแม้วันนี้จะหยุดโลกร้อนไม่ได้แล้ว เพราะก๊าซเรือนกระจกที่อยู่ในชั้นบรรยากาศมีความเข้มข้นสูงสุดเท่าที่เคยมี มาในช่วงเวลา 650,000 ปี แต่ทุกฝ่าย โดยเฉพาะสถาบันที่สำคัญอย่างครอบครัวก็สามารถช่วยบรรเทาอาการป่วยของโลกได้ ด้วย 30 วิธีง่าย ๆ ดังต่อไปนี้

10 เรื่องง่าย ๆ ทำได้ที่บ้าน

- ใช้หลอดไฟประหยัดพลังงาน เช่น เปลี่ยนหลอดไส้เป็นหลอดตะเกียบ ใช้หลอดฟลูออเรสเซนต์ผอมใหม่ T5

- ถ้าไม่ร้อนมากเกินไป ควรใช้พัดลมแทนเครื่องปรับอากาศ แต่ถ้าต้องเปิดเครื่องปรับอากาศก็เปิดที่ 25 องศาเซลเซียส โดยตั้งเวลาเปิดเครื่องให้ทำงานเท่าที่จำเป็น

- ปิดไฟในห้องนอนที่ไม่มีคนอยู่ ถอดปลั๊กทีวี วิทยุ คอมพิวเตอร์ เครื่องเสียง หรืออื่น ๆ เมื่อเลิกใช้งาน

- อย่าใส่ของร้อนเข้าตู้เย็น หรือใส่ของจนเต็มตู้ และไม่ควรเปิดตู้เย็นบ่อย ๆ หมั่นละลายน้ำแข็งในช่องแช่แข็งด้วย เพื่อประหยัดพลังงานในการทำงานของตู้เย็น

- ใช้ไม้กวาด กวาดบ้าน ซักผ้าด้วยมือ ได้ออกกำลังกาย และประหยัดไฟกว่าใช้เครื่องดูดฝุ่น หรือเครื่องซักผ้า แต่ถ้าไม่มีเวลา ก็ควรซักเครื่องทีละมาก ๆ

- ถ้ามีของใช้ในบ้านเสีย ควรหาทางซ่อมให้กับมาใช้ได้ใหม่ หรือดัดแปลงให้ใช้ประโยชน์ในทางอื่น อย่าเพิ่งรีบทิ้ง หรือซื้อของใหม่

- แยกขยะที่บ้านเป็น 2 ประเภท คือ ขยะเปียก (เศษอาหาร) ไว้ทำปุ๋ย กับขยะรีไซเคิลไว้ขายอาแปะซาเล้ง เช่น เศษกระดาษ พลาสติก แก้ว เป็นต้น

- เก็บน้ำมันพืชที่ใช้แล้วไปขายที่ปั๊มน้ำมันบางจาก เพื่อนำไปทำไบโอดีเซล

- ใช้น้ำอย่างประหยัด ใช้โถชักโครกแบบประหยัดน้ำ อย่าปล่อยให้มีน้ำรั่ว หากรั่วรีบซ่อมทันที

- ปลูกต้นไม้ในบริเวณบ้าน มีพื้นที่น้อยก็ปลูกไม้กระถาง มีพื้นที่มากก็ปลูกไม้ยืนต้น

10 วิธีเดินทางประหยัดพลังงาน

- คิดเสมอว่า การเดิน เป็นวิธีเดินทางประหยัดพลังงานที่สุด และเป็นการออกกำลังกายด้วย

- ขี่จักรยานไปตลาด หรือไปติดต่อธุระในสถานที่ใกล้บ้าน หรือถ้าที่ทำงานอยู่ใกล้ก็ขี่ไปทำงานเลยก็ได้

- ใช้บริการรถสาธารณะ เช่น รถเมล์ รถตู้ รถไฟลอยฟ้า รถไฟฟ้าใต้ดิน ช่วยลดการใช้รถยนต์ส่วนตัว และยังช่วยสร้างความต้องการให้เกิดบริการรถสาธารณะมากขึ้นในอนาคต

- จะไปนอกเส้นทางปรกติ พยายามใช้รถแท็กซี่แทนการใช้รถยนต์ส่วนตัว เพราะมีรถแท็กซี่วิ่งตลอดเวลาอยู่แล้ว

- ถ้าต้องขับรถยนต์ส่วนตัว ให้ใช้ความเร็วไม่เกิน 90 กม./ชม. จะประหยัดน้ำมัน พยายามรักษาความเร็ว ไม่ควรเหยียบเบรก หรือเร่งเครื่องโดยไม่จำเป็น

- หมั่นเช็กลมยางของรถยนต์ให้ตรงตามขนาดที่เหมาะสม เพราะถ้าลมยางอ่อนจะทำให้เปลืองน้ำมันมาก

- ดับเครื่องเมื่อจอดรถเสมอ

- สนับสนุนการใช้น้ำมันไบโอดีเซล หรือแก๊สโซฮอล์ แทนการใช้น้ำมันเบนซิน หรือดีเซล

- จัดระบบ Car pool เช่น รวมกลุ่มคนอื่นซึ่งมีที่ทำงานอยู่ในทางเดียวกัน โดยให้นั่งรถยนต์คันเดียวกันแทนการขับรถยนต์ไปกันคนละคัน

- การเดินทางไกล ๆ พยายามลดการเดินทางด้วยเครื่องบิน เพราะเครื่องบินปล่อยก๊าซเรือนกระจกต่อผู้โดยสารมากที่สุดเมื่อเทียบกับการ เดินทางประเภทอื่น ๆ ถ้าเป็นไปได้ใช้รถไฟ หรือรถประจำทางแทน

10 เรื่องต้องคิดก่อนจับจ่ายซื้อของ

- ไม่รับถุงพลาสติกจากร้านค้า ควรพกถุงผ้าติดตัวไว้ใส่ของเสมอ หรือบางครั้งอาจต้องพกถุงพลาสติกส่วนตัวไว้สำหรับใส่ของที่อาจเลอะเทอะได้

- เลือกซื้อของมือสองแทนการซื้อของใหม่ มีของมือสองมากมายที่ใช้ได้ดี และราคาถูกเสียด้วย เช่น เสื้อผ้า หนังสือ วีซีดี คอมพิวเตอร์ เป็นต้น

- ซื้อของที่บรรจุในขวดแก้วดีกว่าวัสดุแบบอื่น ๆ เช่น น้ำอัดลม น้ำปลา ซอส เป็นต้น เพราะขวดแก้วน้ำกลับไปบรรจุซ้ำได้อีก

- ไม่ซื้อของที่บรรจุในโฟม หรือใช้หีบห่อฟุ่มเฟือยเกินความจำเป็น ถ้าต้องใช้โฟม หรือพลาสติกจริง ๆ พยายามหาพลาสติก หรือโฟมแบบที่ย่อยสลายได้เองในธรรมชาติ

- พยายามเลือกของที่สามารถใช้ซ้ำแล้วซ้ำอีกได้ ไม่ควรซื้อของที่ใช้ครั้งเดียวทิ้ง เช่น ใช้ถ่านไฟฉายแบบชาร์จไฟได้แทนถ่านธรรมดาแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง

- ซื้อเครื่องกรองน้ำมาใช้แทนการซื้อน้ำขวด หรือถังน้ำ

- ซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีฉลากประหยัดไฟเบอร์ 5 และค่าประสิทธิภาพการใช้ไฟฟ้า EER ไม่น้อยกว่า 10.6 (ยิ่งสูงยิ่งดี)

- เลือกของที่ทำงานโดยต้องไม่ใช้ไฟฟ้า หรือถ่าน เช่น ที่โกนหนวดแบบธรรมดา นาฬิกาไขลาน หรือเครื่องใช้ที่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ เช่น เครื่องคิดเลข เครื่องทำน้ำร้อน เป็นต้น

- สนับสนุนสินค้าในประเทศ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ผลไม้ หรือของใช้อื่น ๆ เพราะสินค้าจากต่างประเทศต้องสิ้นเปลืองพลังงานขนส่งมากกว่า

- คิดทบทวนก่อนจ่ายเงินซื้อของทุกครั้งว่า จำเป็นต้องใช้ของนั้นจริงหรือไม่ เราใช้ของที่มีอยู่อย่างคุ้มค่าแล้วหรือยัง

30 วิธีที่กล่าวมานี้ ถึงแม้บางเรื่องจะเป็นเรื่องเดิม ๆ ที่เรารู้กันดีอยู่แล้ว แต่หากค่อย ๆ ทำ และช่วยกัน ทีมงานเชื่อว่า มือเล็ก ๆ จากหลาย ๆ ครอบครัว สามารถบรรเทาอาการป่วยของโลกได้ไม่มากก็น้อย

ที่มา http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9530000157037